Daniella Somers – Terugblik bokscarrière
Daniella Somers komt pas op haar 20ste in contact met het thai-boksen. Maar ze wint al gauw 2 wereldtitels. Daarna gaat ze over op gewoon boksen en wordt ze wederom wereldkampioen. Wanneer ze ermee stopt, steekt ze al haar energie in haar eigen boksclub. Daniella is een sterke en gedreven vrouw, die gepassioneerd met haar sport bezig is en haar drukke leventje goed weet te relativeren.
De bokssport is een grote passie van u, hoe moeilijk was het om een tijdje terug te stoppen met competitief boksen, hetgeen toch je leven was?
Dat was eigenlijk niet zo heel moeilijk. Aan alle dingen in het leven is er een begin en een einde. Je leeft daar ook stilletjes naartoe. Ik had ook al een iets gevorderde leeftijd en was moeder. Op een gegeven moment komen er andere prioriteiten in het leven. Het is gewoon de realiteit: je kan er niet heel je leven mee doorgaan.
Ervoer u dan geen grote leegte nadat u stopte?
Nee, absoluut niet. Ik heb hier al jaar en dag een eigen thaiboks-club. Ik kan mij focussen op de jongeren hier. Ik ben dus helemaal niet in een zwart gat gevallen.
U hebt nu wel meer tijd voor uw gezin, hebt u het gevoel dat u nog veel hebt moeten inhalen met uw gezin?
Nee, want veel tijd voor mijn gezin heb ik nog steeds niet. Ik heb het altijd heel druk. Ik doe het management, promotie, lesgeven, … Ik ben fulltime bezig en daar komt ook nog een hoop tv-werk bij.
Vindt u dat niet een beetje jammer dat u zo weinig tijd hebt voor uw gezin?
Ja, natuurlijk, ik vind dat heel jammer. Maar je hebt in het leven niet altijd de keuze en dat is een fase in mijn leven waar ik inzit en waar ik door moet. De vrije tijd die ik kan vrijmaken voor mijn gezin benut ik zeker. Dat komt voor mijn nog altijd op de eerste plaats. Maar het is niet altijd makkelijk te combineren.
U geeft nu les in uw eigen boksclub, The Bulldogs, herkent u zichzelf in de jongeren waaraan u les geeft?
In sommige wel, ja.
Dat geeft u waarschijnlijk veel voldoening, met die jongeren bezig zijn?
Dat geeft een enorme voldoening. De mensen waarin je je Latijn en je tijd insteekt en daar iets zinnigs mee doen. Niet al die mensen gaan grote talenten worden, maar voor mij is het al voldoende als ze zich amuseren, iets bijleren en goed bezig zijn.
Als u zo continu bezig bent met bokstrainingen geven en in de bokswereld te fungeren, is de verleiding er dan nooit dat u terug in de ring wil stappen?
Heel soms is die verleiding er, maar als je dan een paar dagen heel hard traint en ’s morgens opstaat en het voelt alsof je onder een trein hebt gelegen, weet je terug waarom je gestopt bent. Het heeft veel te maken met ouder worden en slijtage op je lichaam, een kapotte neus of schouder. Eventjes gaat dat goed, maar als je 3, 4 dagen hard traint dan weet je het weer waarom je gestopt bent.
U hebt tijdens uw carrière moeten opboksen tegen vrouwendiscriminatie. Hoe ging u daarmee om? Was dat niet frustrerend om daar altijd tegen te vechten?
Natuurlijk, enerzijds heb ik een groter gevecht gevoerd buiten de ring dan in de ring. Maar anderzijds is het allemaal in orde gekomen en geeft dat ook wel een grote voldoening. Ik moet wel zeggen dat het enorm frustrerend is: ik werd wereldkampioen in Las Vegas, het grootste boks-mekka ter wereld en dan zegt de kleine Belgische boksverantwoordelijke: “ah, maar voor ons telt dat niet, want bij ons mogen vrouwen niet boksen”.
Had u dan nog genoeg fut om er steeds voor te gaan als u steeds discriminerende reacties kreeg?
Je hebt gewoon een vrouwenwereldje naast dat mannenwereldje. Als je bokst in het boks-mekka, dan lig je daar niet meer zo wakker van dat ze in België kleinzielig doen. Uiteindelijk heb ik dat gevecht tegen discriminatie gewonnen en heb ik heel vaak in België gevochten en dat was natuurlijk heel leuk om voor uw eigen publiek te staan.
U hebt zich ook in het verleden geout als holebi. Hoe ging u daarmee om in een bokswereld en eigenlijk ook wel een machowereld?
Dat is eigenlijk pas later begonnen. Ik ben later in die relatie geraakt. Het zou mij niet gestoord hebben moest ik nog boksen. Ik ben wie ik ben en ik kom daarmee naar buiten. Wie daar een probleem mee heeft, heeft een probleem. Zolang ik er geen heb, heb ik geen probleem. Dat zou mij zeker niet tegengehouden hebben.
21 april 2008
